18 feb. 2009

El neñu de la oreya verde

Va ser cosa d'oreyes. Yo crecí col señor de la oreya verde. Sedrá un ser mitolóxicu, camentaba daquella, porque oreyes namás les tuviere visto colloraes pol fríu, por dalgún balonazu nel patiu'l colexu o depués d'un bon tirón si nun acababes el problema, qu'asina les gastaben los maestros de cuando neñu.


Más raro, digo yo, ye esi qu'ha de tener más de dos oreyes de tanta xente qu'hai arrodiándolu falándo-y de coses importantes. Lo más ablucante que por munches oreyes que tenga nun ye a escuchalo too. Habrá que-y lo gritar.


Por suerte hailos que de neños poníen atención a lo que-yos dicía la so güela. Atalanto qu'estos son, tamién, neños de la oreya verde.

5 comentarios:

  1. Yo tamién fui una neña con oreya verde los sábados...

    ResponderEliminar
  2. El xanu\'l caborniu19/2/09 8:49

    Les oreyes de la xente del réximen nun tán verdes nin colloraes: podres.

    ResponderEliminar
  3. Lo tuyo selo Eli. Lo que tú camientes, xanu, ye bien cierto. Gracies a los dos por pasavos per esti llugarín.

    ResponderEliminar
  4. Coño, Eli! ¿esa nun yera una moza que tenía un blog n'asturianu...?
    Un besín pa Telva... ;-)

    ResponderEliminar
  5. Pa esto esiste "l'efeutu Van Gogh" :)
    Un saludu del Repunante

    ResponderEliminar