20 jun. 2007

El mitu de la caverna

Espertó una churra qu'habitaba na reciella y entós dexó l'asfaltu y la dura vista de les paredes encementaes, el caleyar prieto del probe y les hipoteques afogaes del que nun ye naide, pa dase cuenta de qu'eso nun ye tolo qu'hai, qu'eso namás son solombres de los gocios más xabaces y canallescos de la xente minoritario que mueve los filos. Y dempués del bardial crució la llamarga y ver pudo'l fumu escuro del dineru ente fedores, lluz apagao, mugor probetayo.


Tornó a la reciella, pa camenta-y les vergüences del mundu y del engañu qu'han de conocer. Esa oveya ha de ser la filósofa qu'espeye les conciences y que faiga tremar l'apoltronamientu. Pero la reciella ta sorda. Y mentanto la que s'atrevía a dicir verdaes como puños (eso sí, zarraos y bien altos) yera metida na cárcel por nun querer ser borrega, los demás borregos gociaben qu'unos millonarios dieren pataes a un bálon.


Pa más esclaratories pallabres sobre'l mitu de la caverna, nun hai nada como l'artículu de Miguel Ángel Llana espublizáu en Glayíu.org.

1 comentario:

  1. Nun quier nada de sou reciu nin sele
    La pigarzosa Asturias.

    ResponderEliminar