19 mar. 2007

El lladrón de llapiceros

Contaba los llapiceros que tenía na fardela. Xandru entró nel aula y coyó-yos a los sos compañeros los llapiceros mientres éstos, esperando pol pitu del cura qu'avisaba del entamu de les clases, xugaben nun patiu delantre'l colexu. Nun primer momentu agarró los que taben espardíos penriba les meses, llueu rebuscó ente los llibros, dientro los pupitres y hasta nel caxón del profesor. Dempués, enantes de qu'entamare la clas, foi al bañu y caltúvose ellí, pa xunise nel baruyu d'escolinos camín pal aula.


Xandru yera perllistu, taba esperando al xueves pues teníalo pensao dende la selmana pasada, xusto cuando una esplosión de grisú-yos metió'l mieu nel cuerpu a munches families que vivíen gracies al Pozu María Luisa. Esta vegada la mina nun-y robaba la vida a nengún home, anque si'l suañu a munches muyeres. Los xueves peles tardes dempués de xintar tocaba «Historia d'España» y «Relixón»: nuna teníen qu'escuchar, na otra lleer, pero en nenguna teníen qu'escribir nos sos cuadernos. D'esti mou los escolinos que dexaben les sos fardeles na clas, nun se daben cuenta de que-yos faltaben los llapiceros hasta llegar a casa (o hasta'l dia darréu) y munchos pensaben que los olvidaren o que taben perdíos per cualquier llau.


Contaba los llapiceros nuna oriella'l Nalón como si un trabayador contara'l xornal finando'l mes, aguantando'l fríu traicionero que cayía como un puñu en Payares:


-Nun ye muncho, pero menos ye nada... dieciocho llapiceros...


L'agua del Nalón baxaba negro. Yera'l carbón llavao ríu arriba. Y n'acabando de contar, guardólos de nuevo na fardela xunto al llibru del colexu y el cuadernu y echó a andar pa casa, onde lu esperaben pa merendar.


-¿Qué tal nel colexu?... toma'l bocadillu, fiu -dixo-y la madre namás velu.


-Bien... anque fai un fríu que pinga'l mocu... -y dempués d'una risa entrugó-y a so ma: -¿Espertó yá mio pá?


-Sí, yá espertó de la siesta, vete a velu...


Coyó'l bocadillu y apriesa foi pal cuartu'l padre. Ellí taba echáu na cama. -¿Qué tal... güei nel... nel colexu, Xandru? -dixo-y sele pa nun tusir, entovía afeutáu de la última esplosión na mina onde los sos pulmones s'enllenáron de carbón.


Nesi momentu, el neñu tiró-y penriba la cama los llapiceros lladronaos na escuela y dixo-y, cola inocencia d'esa edá moza:


-Mira pá, ehi hai carbón, díxolo l'otru día'l cura, ¿cuántos más necesites pa nun tener que dir nunca más a la mina?


------------------------------------


Microrrellatu ganador del accésit n'asturianu del I Concursu de Microrrellatos Mineros «Manuel Nevado Madrid» qu'organizó la fundación Juan Muñiz Zapico nel añu 2004.

No hay comentarios:

Publicar un comentario