15 ene. 2006

Pente'l borrín de la memoria

Pues pasóme qu'ayeri foi un d'esos díes nos qu'a un amigu-y salen les coses bien. Nun sé si llovía, dame lo mesmo, tampoco m'importó'l IPC, nin les coses per Oriente mediu, nin les babayaes polítiques que toi avezáu a escuchar nesta tierra mía. Escaecí, per unos momentos, les caxigalines que nos afueguen día tres día, y centré la mio atención nesi xestu de bon home que ye, neses pallabres enllenes de nerviosismu, neses güeyaes que tornaben a la so infancia, nesi pechu onde cuasi nun-y cabe'l corazón de lo grande que lu tien.


El casu foi qu'asocedió too talamente como, hai años, quixi suañar yo. Les coses salíen-y bien al mio amigu. Y ellí tábemos tolos sos collacios, con él, pa sofitalu en tolo que fuera, pa da-y ánimos y participar del so gociu. Yera'l so día. Dempués de tantu tiempu esperando, a la fin parió un fíu. Yá tenía ún de carne y güesu, de nome Pablo y tou un personaxe enllenu tenrura y cariñu. Pero esti otru fíu del que falo yera distintu porque yera un fíu nacíu pente'l borrín de la memoria y pente'l que val la pena adientrase y perdese un ratín. Prometo, yo que lu tengo nuna estantería de la mio habitación, agarralu dacuando y echa-y una güeyada. Ye una forma de sentite cerca, amigu.

1 comentario:

  1. Paezme que yá se de onde vino el borrín espesu que cubrió Xixón la tarde del Sábadu. Yera un borrín que golía a cumbres y metáfores, a rimes debaxo un hórreu. A una felicidá que se pué acariciar como a un gatu caseru. Espero que vuelva a enllenar l'aire más a menudu.

    ResponderEliminar